هدف: ارزیابی شیوع نشانگان درد میوفاشیال در کمردرد مزمن غیر اختصاصی با یافته های ام آر آی طبیعی. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی_مقطعی بر 171 بیمار کمردرد مزمن غیر اختصاصی و گزارش ام آر آی طبیعی (سن: 6/13 ± 6/43 سال، وزن: 74/71 ± 76/7 کیلوگرم، قد 166/44± 7/15 سانتی متر) انجام شد. شیوع این نشانگان در 16 عضله کمر و اندام تحتانی بررسی و پیدا کردن نقاط ماشه ای با لمس بافت در عضلات مورد نظر انجام شد. نتایج: 7/71 درصد جمعیت مورد مطالعه زن و 3/28 درصد مرد بودند. در 1/97 درصد بیماران دچار کمردرد مزمن دست کم یک عضله نشانگان درد میوفاشیال داشت. نشانگان درد میوفاشیال عضله مربعی کمری 4/47درصد، مولتی فیدوس 4/43درصد، گلوتیوس مدیوس 4/36درصد، گلوتیوس ماگزیموس 7/34درصد، پیریفورمیس 8/31درصد بود. شیوع این نشانگان در دیگر عضلات کمری کمتر از 30 درصد بود. در 7/27 درصد تنها دو عضله درگیر بود. شدت درد و تعداد عضلات درگیر (p= 0/93, r=0/009)، سن و تعداد عضلات درگیر (p= 0/005, r=0/21)، درد و مدت زمان درگیری (p= 0/86, r=0/01)، درد و جنس (p= 0/93, r=0/009) همبستگی ضعیف داشتند. درد و ناتوانی همبستگی متوسط (p= 0/03, r=0/46) و ناتوانی و تعداد عضلات درگیر همبستگی ضعیف (p= 0/84, r=0/01) داشتند. نتیجه گیری: نشانگان درد میوفاشیال در کمردرد مزمن با یافته های ام آر آی طبیعی شیوع بالایی دارد. شایع ترین عضله درگیر، عضله مربعی کمری بود و تعداد عضلات درگیر با سن، شدت درد و ناتوانی همبستگی ضعیفی داشتند.

هدف: بررسی ارتباط نشانگان عدم تعادل عضلانی ناحیه کمری - لگنی (نشانگان متقاطع لگنی) که شامل ترکیب کوتاهی عضلات وضعیتی (Postural) همراه با ضعف عضلات فازیک این ناحیه است، با قوس کمری و کمردرد مزمن هدف این مطالعه می باشد.روش بررسی: این تحقیق بصورت مقطعی - مقایسه ای و از نوع مورد - شاهدی انجام شد. به طریق نمونه گیری ساده و بر اساس معیارهای مورد نظر 600 نفر (300 فرد سالم-300 بیمار کمردردی) در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفته و قوس کمر، قدرت عضلات شکم و اکستانسور هیپ و طول عضلات ایلیوپسواس و خلف کمر در آنها اندازه گیری شد. با استفاده از آزمون Receiver Operating Characteristic (ROC) curve افراد به گروههای دارای ترکیبی از ضعف یا کوتاهی عضلات مطرح شده در نشانگان متقاطع لگنی یا بدون آنها در هر دو گروه تقسیم شدند و ارتباط این نشانگان با اندازه قوس کمر و کمردرد در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل های آماری از آزمونهای ICC، کولموگراف - اسمیرنوف، تی مستقل و آنالیز واریانس استفاده شد.یافته ها: هیچگونه اختلاف معنی داری بین قوس کمری افراد سالم و دارای اختلالات عضلانی نشانگان متقاطع لگنی (0.38=P) و همچنین بین قوس کمری افراد سالم و بیماران کمردردی دارای اختلالات عضلانی این نشانگان (0.62=P) وجود نداشت. همچنین اختلاف معنی داری بین قوس کمری افراد سالم و بیماران مبتلا به کمردرد نیز مشاهده نشد (0.25=P). نتیجه گیری: این نتایج تئوری نشانگان متقاطع لگنی که در آن عنوان شده ترکیب اختلالات عضلانی خاصی باعث افزایش قوس کمری و کمردرد می شود را تایید نمی کند. اگرچه ارتباط معنی داری بین اختلالات عضلانی با کمردرد وجود دارد، اما بنظر می رسد این ارتباط از طریق تغییر در اندازه قوس کمر مطابق آنچه در این نشانگان ذکر شده نیست.

هدف: کمردرد یکی از شایع ترین اختلالات جوامع امروزی می باشد. مطالعات پیشین نشان می دهد کمردرد حس عمقی را به دلیل بی ثباتی در ناحیه کمر کاهش می دهد. اختلال در حس عمقی کمر می تواند یک علت ممکن برای توسعه و گسترش کمردرد باشد و می تواند باعث عود مجدد کمردرد شود. از آن جا که فرآیند دژنراتیو دیسک یکی از عوامل مهم تشدید پروسه کمردرد شناخته شده، مشخص نیست دژنره شدن دیسک کمر باعث تشدید مشکلات حس عمقی شود یا مشکلات حسی به دلیل خود درد ایجاد می شود. هدف این مطالعه این بود که که آیا دژنره شدن دیسک موجب اختلالات حسی می گردد یا خیر. مواد و روش ها: این تحقیق از نوع مشاهده ای بر روی 70 نفر از بیماران دارای کمردرد (35 نفر دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی و 35 نفر دارای کمردرد دیسکوپاتیک) انجام شد. خطای بازسازی زاویه حرکت تنه در زوایای خم شدن رو به جلوی کمر در مقادیر 30% و 60% کل زاویه فلکشن کمر و زاویه خنثی توسط گونیامتر دیجیتال مورد اندازه گیری قرار گرفت. یافته ها: با توجه به یافته های خطای مطلق در 30% دامنه کل (02/2± 97/1 در افراد کمردرد مزمن غیراختصاصی در مقابل 04/1± 92/1 در افراد دیسکوپاتیک, 892/0=P) و 60% دامنه کل (96/1± 30/2 در مقابل 09/1± 01/2, 450/0=P) و زاویه خنثی (36/1± 74 /1 در مقابل 41/1± 44/1, 370/0=P) بین دو گروه در این زمینه تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: بیماران مبتلا به کمردرد ممکن است عملکرد تغییریافته ای در زمینه حس عمقی داشته باشند، اما با توجه به عدم تفاوت معنی دار در تغییرات حس عمقی در بین بیماران کمردرد مزمن غیراختصاصی و بیماران دیسکوپاتیک، به نظر می رسد عوامل دیگری در پیشرفت اختلال کمردرد موثر باشد.

هدف: گزارش موردی از درمان موفق یک مورد کمردرد مزمن غیراختصاصی شدید همراه با کاهش تحرک پذیری احشای شکمی و با تغییرات الگوی تنفسی یافته ­ های بالینی: خانمی 33 ساله با کمردرد مزمن غیر اختصاصی، با کاهش تحرک­ پذیری احشای شکمی، وجود Tenderness، درد در ناحیه راست شکم، نواحی دیافراگم لگنی، تنفسی و ناتوانی در تنفس دیافراگماتیک. شدت درد بر اساس معیار (Visual Analogue Scale; VAS) برابر با 10 گزارش شد. MRI وجود پروتروژن دیسک L5-S1 را نشان ­ داد. تشخیص: درد ناشی از گرفتگی­ های احشای شکمی. درمان: چهار جلسه Visceral Manipulation به همراه ارائه تمرینات تنفسی دیافراگماتیک و تمرینات کششی عمومی. نتایج: درد بیمار در پایان جلسه اول به اندازه 80 درصد کاهش یافت. در پایان جلسه دوم بیمار قادر به تنفس دیافراگماتیک بود. شدت درد بر اساس VAS، 3 گزارش شد که اندکی افزایش درد را در این جلسه نشان داد. پس از جلسه سوم درد فقط در زمان بیدار شدن حس شد.

هدف: تحقیق حاضر به بررسی تکرارپذیری ثبات پوسچرال در شرایط دینامیک کلی بدن می پردازد تا بتوان در ارزیابی و درمان ضایعات از آن استفاده کرد.روش بررسی: در این اعتبارسنجی، 12 فرد سالم و 12 بیمار کمردردی به صورت نمونه گیری غیراحتمالی ساده 8 وضعیت آزمون خم و راست شدن تنه را در شرایط متفاوتی از سرعت حرکت، راستای حرکت و وجود یا عدم وجود بار خارجی انجام دادند. در فاصله زمانی 7 تا 10 روز تکرار آزمون ها صورت گرفت. داده های صفحه نیرو جهت استخراج پارامترهای انحراف معیار مقدار جابجایی مرکز فشار و سرعت جابجایی در دو جهت قدامی خلفی و طرفی، میانگین کلی سرعت و طول مسیر مورد محاسبه قرار گرفت. تکرارپذیری نسبی با استفاده از ضریب همبستگی درون گروهی و تکرارپذیری مطلق با استفاده از خطای معیار اندازه گیری و ضریب تغییرات مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: از میان پارامترهای مختلف مرکز فشار میانگین کلی سرعت در همه آزمون ها تکرارپذیری متوسط تا بالایی را نشان داد (دامنه آی. سی. سی. 0.6-0.91). در افراد سالم پارامترهای دیگری مثل انحراف معیار مقدار جابجایی مرکز فشار و انحراف معیار سرعت در جهت قدامی خلفی، نیز تکرارپذیری خوبی را نشان دادند (دامنه آی. سی. سی. 0.66-0.97). در افراد کمردردی در شرایط انجام آزمون های قرینه انحراف معیار مقدار جابجایی مرکز فشار در جهت قدامی خلفی ( دامنه آی. سی. سی. 0.61-0.75)، و در شرایط غیر قرینه انحراف معیار مقدار جابجایی مرکز فشار در جهت طرفی، تکرارپذیری خوبی را از خود نشان دادند. (دامنه آی. سی. سی. 0.62-0.81).نتیجه گیری: با توجه به تکرارپذیری بالا، به نظر می رسد میانگین کلی سرعت مرکز فشار در شرایط دینامیک، پارامتر خوبی برای ارزیابی فعالیت های دینامیک مثل باربرداری و حرکات ترکیبی در شرایط ارزیابی بالینی در بیماران و افراد سالم باشد.

نقش عضلات تنه، بخصوص ترنسورس ابدومینیس و مولتی فیدوس در ثبات ناحیه فقرات کمری اثبات شده است. ستون فقرات به عنوان تکیه گاه اندام ها، ذاتا بی ثبات و به مشارکت عضلانی برخوردار از یک سیستم کنترل حرکتی کارآمد جهت تعیین دقیق وضعیت ثباتی و ایجاد پاسخ های حرکتی مناسب وابسته می باشد. تغییرات سیستم کنترل حرکت فرد را مستعد کمردرد می کند و بالعکس. لذا در کنترل کمردرد طراحی برنامه ورزشی مناسب جهت تقویت این عضلات و بهبود عملکرد سیستم مذکور مهم است. این مطالعه کارآزمایی بالینی یک سو کور تاثیر تمرین پیلاتز را بر شدت درد و ثبات ستون فقرات ارزیابی می کند. 32 پرستار با کمردرد مزمن غیر اختصاصی به صورت تصادفی در دو گروه پیلاتز و کنترل قرار گرفتند. گروه پیلاتز به مدت 6 هفته برنامه تمرینی را تحت نظر محقق انجام دادند. با VAS شدت درد، McGill Q. ماهیت درد، Pressure Biofeedback ثبات کمری سنجیده شد. آنالیز داده ها توسط تست تی مستقل و تست تی زوجی انجام شد. کاهش معنی دار شدت درد در گروه پیلاتز (P=0.0001)، افزایش ثبات کمری در گروه پیلاتز (P=0.0001) دیده شد. گروه کنترل تفاوت معنی داری در اندازه گیری پس آزمون نشان نداد. اختلاف معنی دار نتایج پس آزمون بین گروه کنترل و گروه پیلاتز در افزایش ثبات کمری (P=0.0001) و شدت درد (P=0.0001) وجود داشت. متد اختصاصی تقویت core پیلاتز با فوائد چند جانبه، به عنوان یک روش مکمل در درمان کمردرد مزمن غیر اختصاصی قابل توصیه می باشد.

زمینه: کینتیک غیرطبیعی و اختلال در عملکرد عضلات ران با ناهنجاریهای اسکلتی عضلانی متعددی مانند درد کشککی رانی، سندرم باند ایلیوتیبیال، آسیب های لیگامان صلیبی قدامی، کمردرد و آسیب مفصل ران در ارتباط است. هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات مقاومتی ویژه عضلات سرینی بر متغیرهای کینتیک (حوزه زمان و فرکانس) و درد در بیماران دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود. 24 مرد دارای کمردرد مزمن غیر اختصاصی با میانگین سن 48/5± 27/30 سال انتخاب و به دو گروه مساوی تجربی و کنترل تقسیم بندی شدند. قبل و بعد از اجرای تمرینات مقاومتی ویژه عضلات سرینی، درد، متغیرهای کینتیک (زمان و فرکانس) در دو شرایط (با ثبات-قبل از خستگی و بی ثبات-پس از خستگی) و فعالیت الکتریکی عضلات سرینی بزرگ، میانی و کشنده پهن نیام به ترتیب با استفاده از مقیاس بصری درد، صفحه نیرو و الکترومایوگرافی سطحی بعمل آمده و نتایج با استفاده از آنالیز کوواریانس، تی وابسته و مستقل مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که تمرینات ویژه عضلات سرینی منجر به افزایش میزان فعالیت عضلات گلوتئال و کاهش فعالیت کشنده پهن نیام، بهبود متغیرهای کینتیکی (زمان و فرکانس) و کاهش درد در بیماران دچار کمردرد مزمن غیر اختصاصی گردید.

زمینه و هدف کمردرد یکی از مهم ترین و شایع ترین مشکلات اسکلتی-عضلانی است که در جوامع مختلف نیز از شیوع بالایی برخوردار است و یکی از علت های اصلی زندگی توام با ناتوانی عمومی است. هدف از این مقاله مروری بررسی روایی تاثیر تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا (DNS) بر کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود. مواد و روش ها جستجو با کلید واژگان مرتبط در تمامی سال ها و در پایگاه های اینترنتی با استفاده از موتورهای جستجوی، PubMed Google Scholar, Science Direct, و PEDRO با کلید واژه های dynamic neuromuscular stability (DNS) exercise، non-specific chronic Low Back pain exercise and انجام شد. همچنین حروف اختصاری در پایگاه های جستجو مورد بررسی و تحقیق قرار گرفت. علاوه بر این فهرست منابع هر مقاله ای شناسایی و به منظور شناسایی اطلاعات اضافی به طور دقیق ارزیابی شد در ادامه، مطالعات بررسی کننده تاثیر تمرینات پایداری عصبی عضلانی وارد مطالعه شدند. جهت بررسی کیفیت مقالات وارد شده از مقیاس PEDro استفاده گردید. یافته ها در مجموع 35 مطالعه مورد بررسی قرار گرفت که از این تعداد، چهار مطالعه که دارای معیار ورود (نمره بالاتراز 5 در مقیاس پدرو) بودند، برای بررسی انتخاب شدند. تفاوت های زیادی در متدولوژی، شاخص اصلی مورد ارزیابی، تعداد نمونه، روش اجرا، نحوه ارزیابی متغیر ها و غیره در مطالعات وجود داشت. در افراد دارای کمردرد مزمن، انجام تمرینات پایداری عصبی عضلانی باعث کاهش درد و بهبود عملکرد حرکتی شده است. نتیجه گیری مطالعه حاضر نشان داد که تمرینات ثبات داینامیک عصبی عضلانی مرکزی به عنوان یک روش تمرین درمانی اختصاصی می تواند موجب کاهش درد، ناتوانی، بهبود تعادل، بهبود استقامت عضلانی و دامنه حرکتی مبتلایان به کمردرد مزمن غیراختصاصی شود.

مقدمه: کمردرد مزمن یک مشکل رو به رشد در بسیاری از جوامع است، اما در مورد مناسب ترین مداخله درمانی توافقی وجود ندارد. به تازگی تمرینات پیلاتس که روشی برای سلامتی ذهن و جسم می باشد به عنوان یک روش بازتوانی پذیرفته شده است. همچنین یکی دیگر از روش های درمانی جدید کینزیوتیپینگ (Kinesio taping) است که ادعا می شود قادر به کاهش درد، تورم و اسپاسم عضلانی است و در ارتوپدی، طب ورزشی و توان بخشی عصبی - عضلانی متداول شده است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرینات پیلاتس و کینزیوتیپ بر شدت درد و ناتوانی عملکردی مردان مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود.مواد و روش ها: 24 مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی با میانگین سنی 54±6.82 سال به عنوان نمونه به صورت هدفمند انتخاب و به دو گروه 12 نفره تقسیم شدند. گروه اول تمرینات پیلاتس را انجام دادند و گروه دوم با استفاده از کینزیوتیپ، نواربندی (Taping) شدند. طول مدت درمان برای هر دو گروه 6 هفته بود. از مقیاس VAS (Visual analog scale) برای ارزیابی تغییرات شدت درد و از مقیاس ناتوانی عملکردی Quebec (Quebec functional disability scale) جهت ارزیابی ناتوانی عملکردی استفاده شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس اندازه های تکراری با سطح معنی داری P<0.050 استفاده گردید.یافته ها: بهبود معنی داری در شدت درد و ناتوانی عملکردی در هر دو گروه پس از درمان دیده شد (P<0.001). از طرف دیگر، مقایسه داده ها پس از مداخله اختلاف معنی داری در شدت درد بین دو گروه را نشان داد (P<0.001)، اما اختلاف معنی داری از نظر ناتوانی عملکردی بین دو گروه دیده نشد (P=0.188).نتیجه گیری: تمرینات پیلاتس نسبت به کینزیوتیپ، اثرات بهتری را در کاهش درد و افزایش سطح عملکرد مبتلایان به کمردرد مزمن غیر اختصاصی ایجاد می کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.